Ne ateşler söndürdük sevdadan korkan
Ne rüzgarlara teslim olduk fırtına koparan
Sensizlik dökerken mevsimler
Çaldığın ömrümün ödülüdür bu , ‘yalnızlık.’



Varsa karşılığı hayal kurmanın
Derin yaramın kabuk bağlayan sızısından
Kaybetmeyi öğrenen gözlerimden
Yokluğunun en yücesine layıktır haykırmak



Aşk ise şah damarımızı kesen
Mum gibi erimekse payımıza düşen
Düş ,düş artık ,göğüs kafesimden
İntihar korkusu yaşıyor "kara sevdam"



Ki,
Sen,
En büyük sakarlığım



Baş ağrım,
kalp çarpıntım,
Hayaller giydirdiğim dünyam.
Bilsinler ki
Vazgecmesinide bilirim.

Remziye Çelik