Blogumdan alıntıdır.

Eski bir şarkı dinlerken fark ettim git gide yalnızlaştığımı.. Eski bir sancıyla kaygılandım, yalnızlaşmak öyle korkulacak bişeyde değilmiş üstelik. Deneyip yalnız yanılmak, düşmek, kalkıp tekrar denemek ve yalnız başına hatalar yaparak doğruya ulaşmak.. Eğer bunları yalnız yapabiliyorsan çok fazla şeyede ihtiyacın kalmıyor.

Bir şiirde kadını tarif ederkende yalnızsan ve zaman geçtikçe o kadını bulmayı umup buna yavaş yavaş ulaşıyorsan da o yolda yıpranmak güzeldir. Hatta bir şiire şehir sığdırıp o şehir tüm anaç duygusuyla seni karşılıyorsa ve o anı daha evvelden hayal ettiğin tebessümü beliriyorsa yüzünde yalnızlaşmak güzeldir. Bunlara binaen yalnızlaşmak yalvaç bir haz ile seni tüm kötülüklerden alı koyuyorsa ve bu yol seni git gide bir güz yaprakları gibi büyülüyorsa mümkün mertebe uyanırken yaşam sevincin daha diri ve hatta eskisinden daha deliysen o esaretten asla vazgeçme..

O esaretki beklediklerinin aksine düşlediklerinin tümüdür. Küçük bir cesaret.. Yalnızlaşın vesselam, arsızlaşın. Israrla! Beklemeyin. Oturun sadece kendinizi dinleyin. Oturun kötü bildiğiniz herşeyi yaşayın ve kötü olanlardan yana ufacık bir kaygınız kalmasın. Hislerle hareket etmeyi öğrenip, sizi kötü yola her ne veya kim iticekse bir kere deneyin.

Yalnızlık rakıma meze aklıma peçedir. Yalnızlık ardıma nefes, sabrıma hevestir. Yalnızlaşsın vesselam, Arsızlaşın. Israrla..

Selametle.