Belki güneş bir gün bizim için doğar
Belki korkuları hayallerimiz boğar
O masal günü gelinceye kadar; susuyorum
Susadıkça yüzün düşer aklıma
Korkar oldum düşlemekten
Adını anarım çoğalır sesim
Konuşmaktan düşünmekten özlemekten
Kimse kimsenin herşeyi olamaz-mış
Di'li geçmişten tek yaramsın sen
Sensiz kimse mi kimsesiz miyim bilmem
Hiç bilmek istemem;
Hatta düşünemem
Gel bak bir elimde @Gökyüzü var hala
Ötekinde kayıp giden yıldızlar la la
Korkular da benim umutlar da
Beni bırakma
Bu bahar mevsimini oldu bitti sevmişimdir.
Bu sene bir türlü alışamadım.
Sevemedim.
Bana olmaz dediğim ne varsa olmaktan sıkılmıyor.
Yaşlanıyorum galiba...
İçimde daralıp duran bir yer var.
Adını koyamadığım, tanımlayamadığım bi cisim yaklaşıyor.
Can sıkıntısı, sinir , kırgınlık , umursamazlık arası saçma sapan bir duygu.
Aslında kendimi çok iyi tanıyorum.
Sadece kendimi kontrol etmekten sıkıldım, tutmayın küçük enişteyi salıverin gitsin.
'' Bakışlarını kaçırman, elini göremediğim anlamı taşımıyor,
Ben masaya kazanmak için oturmadım. ''
Dedi.
Kazanabilirdi masadakileri ,kartları bıraktı usulca.
Kupa kızını cebine koydu. ''Senden bir hatıra.''
Kapıya yöneldiğinde '' sevda ile oyun olmaz'' dedi.
Uzaklaştı....
ismet abi bence yanlışsın
ve o yanlışların sen kabul etmesen de başında çorap söküğü
ben diyelim ki şimdi şuracıkta hemencecik kendimi asacak olsam
buna önce annem içerler sonra
babam kalın tok bir sesle "kahvaltı hazır hadi gel oğlum diye seslenir"
ben mesela ölmüş olsam bu sese hayır diyemez kahvaltıya koşardım
ismet abi sen mesela bir uçurtmanın yapım aşamasına şaşırıryorsun biliyorum
ama bana soracak olsalar ben en çok gölgesine şaşırıyorum
ben mesela tanrı olacak olsam tövbe haşa ruhu olmayan bir maddeye gölge vemezdim
neden diye soran olursa
ibnelik değil mi derdim
ismet abi zaman ellerimizin kiri
zaman hiç kimsenin aldırış etmediği gizlenmediği halde aranılan katil
zaman
zaman geçiyor be ismet abi geçmeyen dilin üstünde ki pörsümüş ekşimsi tat
yaşıyoruz işte yaşamak istemediğimiz halde
kimimiz çocuklarımız için kimimiz birilerinin hatrına
ben mesela annemin hatrına yaşayacak gibi oluyorum
sonra geçiyor
sonra bir bakıyorum ki
yine aynı gecedeyiz
yaşıyoruz be ismet abi buna da şükür
- sen bence daha fazla içme
eyvallah be ismet abi konuştuğunu da gördük bu da bir gelişme...
Sahi İsmet abi @hıhım a sordum söylemiyor.
Biz bu yürek yangınlarıyla nasıl başa çıkabiliyorduk.
itfaiyenin faydası olur mu ?
yada rakı falan mı döksek abi.
abi biz her şeyi söylüyoruz derken aslında hiç bir şey söylemiyoruz.
kalbimizden geçenleri anlatamıyoruz...
onun yerine birbirimizin gözünü oymak istiyoruz.
Görüntünün net kısmı burnundan kıl aldırmayan gururuna düşkün insanlar
içimizi sorsan moğol istilasından çıkmış gibi
abi şimdi ben geçen gün bi cahillik ettim
oturup düşünmeyi denedim.
yani öyle çok düşünen biri değilim ama en azından denedim.
sonra düşünürken fark ettim
ben doğru düzgün ayarlı sevmeyi bilmiyorum abi.
hakikaten ayarım bozuluyor
ne bileyim böyle sarılıp kemiklerini kırasım geliyor.
içim yanıp duruyor söyleyemiyorum.
hıhım'a sordum söylemiyor abi
rakı falan mı döksem söner mi bu ateş.
İsmet abi inanır mısın gerçi niye inanacaksın ki
bende olsam inanmazdım.
İnanmakla ilgili sorunlar yaşıyoruz
anlatamıyoruz kendimizi belkide yada dilimiz o kadar dönüyor.
dilimize rakı döksek açılır mı yani anlatabilir miyiz derdimizi.
ya ismet abi içmeden sarhoş olabiliyor insan işte.
bakma sen saçmaladıklarıma...
aslında iyi biri değilimde
bu hikayenin kötü adamı da ben değilim abi.
bildiğin figuran işte...
sırası gelince rolünü oynayacak kişi ...
Rakı içince geçecek sanıyordum.
Şişenin dibi geldi, efkârın sonu gelmedi.
Söylenecek çok şey vardı aslında...
Kelimeleri toparlamaya mecalim olsaydı eğer.
Sana dair, bana dair, bize dair...
Çok özledim diyecektim mesela,
Bütün yalanların arasındaki tek gerçeksin sen diyecektim.
Yada hasretinden ölüyorum diyecektim.
Bütün saçmalamalarım, sen yoksun diye diyecektim.
Olmadı.
Kısmet değilmiş işte...
Ben rakı içince geçecek sanıyordum aslında...
Şişenin dibi geldi efkârın sonu gelmedi.
Ayık zamanlarda söyleyebilseydim eğer,
oturup sevdaya dair öyküler anlatacaktım mesela...
Yada ne bileyim en azından kendimi anlatacaktım.
Olmadı.
Gitme diyecektim en azından buna henüz hazır değilim,
İçim yanıyorda diyebilirdim.
En azından anlatmayı denerdim ne bileyim.
Ben aslında rakı içince geçecek sanıyordum, olmadı.
Şişenin dibi geldi, efkârın sonu gelmedi...
Aslında hiç tanımadığımız insanların aşk hikayelerinden bahsedecektim,
Bizimle zerre kadar ilgisi olmayan insanlardan falan,
Sen anlarsın beni bilirim.
Hiç dillendirmesemde aslında ne söylediğimi hissedersin...
Yine öyle umutlara kapılabilmek isterdim.
Kaleme kağıda ihtiyaç duyamadan sessizce kendimi anlatabilmek...
En çokta sen beni anla isterdim.
Hiç kimsenin yapamadığını hep yaptığın gibi...
Korkularımla yüźleşebilirdim belki cancagızım
Dokunmazdı şarkılar böylesine,
Düğümlenmezdi kelimeler nefes borumla yemek borumun kesiştiği yere,
Uykum kaçmazdı bu saatlerde,
Belki göğsümdeki bu sancıyı hissetmezdim bu kadar içten,
Siren sesleri çınlatmazdı kulaklarımı,
Ben , ben rakı içince geçecek sanıyordum.
Şişenin dibi geldi, efkârın sonu gelmedi...
Konu Filinta tarafından (16 Nisan 2017 Saat 01:18 ) değiştirilmiştir.
Hayat dediğin şey; bir garip yol işte...
Kimi zaman gerçek olamayacak kadar güzel şeyler yaşatır insana,
Kimi zamanda gerçek olmasını istemeyeceğin kadar berbat şeyler.
Tam bugün anladım dediğinde aslında hiçbir şey anlamadığını fark edersin.
Garip bir dünyanın garip bir yolcususun işte.
Nasıl geldiysen dünyaya öyle ölüp gideceksin...
Penia.
78Beğeniler
Cevap: Ofsayt 
Normal
