Bunları bu saatte yazıyorum. Çünkü birçoğunuz görmeyecek. Belki siz görmeden silebilirim.
Ben kendimi bildim bileli kendim olarak insanlar tarafından sevilmedim. Evet başlarda seviyorlardı ama "değiştirmek için çabalıyorlardı".

Bu çocukken başladı. Kuzenin et yiyor sen yemiyorsun.
Çok zayıf ve çelimsizsin deniyordu.
Sonra derslerde onun matematiği harikaydı babamın en sevdiği derste iyi değildim.ama harika resim yapardım ve duyduğum şarkıyı hemen ezberler söylerdim.
Yeteneğim yönünde ilerlemek istediğimde birçok kişiyle kıyaslandım. Bunun sonucunda lisede çocuk gelişimi bölümü okudum..
Kuzenim benden 10 ay küçük. O güzel sanatlara gitti. Sesi güzeldi. Ben ne resim ne de müzik için gidebilmiştim..
Yıllar geçti ben üniversitede şu an beni işsiz bırakan bölümde okudum.
O ise işsiz kalmayacak durumda. Kısa bir süre önce sevdiği adamla evleneceğini duydum..
Diyarbakırlı ve meslektaşı.. Alanı başka belki.
Kıyasa uğradım yine. " Senin ilişkilerin bitti , sen yürütemiyorsun sabırsızsın " denildi. Ben hayattan vazgeçmiştim onlara göre. Mutfakta etli yemek yapmalarına o kokudan kusacak.kadar midem bulandığı için yardım etmediğimde kınandım. "Halasının yeğeni "
Dedi kuzenime yüzümün en çok benzediği halam.
Ben asla yalaka olmadım. Yüzlerine olanı söyledım. Kırıcı olmadan. Ama olmadı çoğu insan kendi kalıplarına uydurmak istedi uymadım.
Herşey "senin pabucun dama atıldı" ile başlıyor..
"Halasının yeğeni"ile bitiyor.
İşte bu yüzden sesimi duyun ve unutmayın.
" Çocuklarınızı , sevdiklerinizi ve kendinizi hiç kimseyle kıyaslamayın .Bırakın birey olsun herkes. "
Okuyanlara teşekkürler ..