Bir çocuğu voldemorta çevirişim

Bir gün arkadaşlarla bi bisiklete 3 kişi bindik sürtüyoruz 10 bilemedin 12 yaş en fazla. Mahallenin birinden geçerken iki tane bizden daha velet çocuk taş atmaya başladılar döndük bizde atıyoruz falan neyse bizim çocuklar bisiklete bindiler gideceğiz ben bir kaç tane daha atayım dedim. En son attığım taş binanın duvarından sekerek çocuğun burnuna geldi tabi taş suretine gelmeden hemen önce çocuğun narası şu şekilde (vuramadı ki) ondan sonra ki çığlık benim bisiklete bile binmeden koşmama sebep olmuştu. Ve yıllar boyunca o çocukla yüz yüze baktık ve ben o çocuğu her gördüğümde gülmekle ağlamak arasında karışık bir duyguya maruz kalırım. Çocuğun burnu hala yamuk ve çocuk hala bana abi der. Çocukluk aklı ile çocuğun belki de aynaya baktığında kendini sevememe sebebi olmak kendini aşağılık gibi hissettiriyor.