İsimlerin hallerini göstermek için şu edatlar kullanılır:

-i hali râ ﺭﺍ
-e hali be ﺑﻪ ، ﺏ
-de hali der ﺩﺭ
-den hali ez ﺍﺯ
ile bâ ﺑﺎ

kitabı kitâb râ ﮐﺘﺎﺏ ﺭﺍ ، ﮐﺘﺎﺑﺮﺍ
kitaba be kitâb ﺑﻪ ﮐﺘﺎﺏ ، ﺑﮑﺘﺎﺏ
kitapta der kitâb ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ
kitaptan ez kitâb ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
kitapla bâ kitâb ﺑﺎ ﮐﺘﺎﺏ

Ancak, bu edatlardan kimileri birbirlerinin yerine kullanılabildiği gibi bir edat birkaç edatın verdiği anlamı verebilir.

İsmin “-nin hali” yani iyelik eki durumu “mâl-i” ﻣﺎﻝ , “ez ân-i” ﺍﺫ ﺁ ﻥ ve “ân-i” ﺁﻥ kelimeleriyle elde edilir. Modern Farsça’da daha çok ilk şekli kullanılır.

İn kitâb mâl-i men est Bu kitap
benimdir. ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﻣﺎﻝ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ
İn kitâb ez ân-i men est Bu kitap
benimdir. ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ
İn kitâb ân-i men est Bu kitap benimdir
ﺍﻳﻦ ﮐﺘﺎﺏ ﺁﻥ ﻣﻦ ﺍﺳﺖ

Ünlem durumu ya ismin sonuna “â” ا sesini veren ünlem elifi (elif-i nidâ) getirilerek ya da ismin başında “yâ” ﻳﺎ , “eyâ” ﺍﻳﺎ , “ey” ای kelimeleri söylenerek ifade edilir.

Pâdişah pâdşâh ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
Ey padişah pâdşâhâ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎ
Ey padişah yâ pâdşâh ﻳﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ
Ey padişah ey pâdşâh ای ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ