BELKİ DE BOŞVERMELİYİM

Bu sana ilk yazışım.
Gözyaşlarımı daha önce hiç bi mektuba kilitleyip arkasına pul yapıştırmamıştım
belkide duygularımı bi zarfın içine sığmamasından korktum ne bileyim..

Belkide merhaba demeliyim… malum 9 yıldır yüzünü görmedim
şimdi kimbilir ne kadar değişmişsindir?
Belki sende beni düşünüyosun bilmiyorum belki sadece hayal etmeliyim…
Sana her şiir yazışımda keşke sözlerimi geri alabilsem diyorum..
ama biliyorum ki bu benim 9 yıl önce yaptığım hatanın bütün ömrüme
taksitler halinde yayılmışlığın yalnızca bir tanesi…


Şimdi Eskişehirdeymişsin psikolog olacakmışsın.
Oysa sen matematik öğretmeni olacaktın..
Hep benim yaptığım matematiksel hataları düzeltecektin..
Bizim hayallerimiz var diyemiyorum çünkü biz hiç hayal kurmadık
Hep bi vazgeçmişliğin kavgasını verdik kısa buluşma sahnelerinde.

Doğum günlerinde bile ne diyeceğimizi bilemedik..
halbuki bir öpücük ne kadar güzel olurdu değil mi?
Öyle ya biz seninle öpüşmedik bile mahallenin magandaları sana göz koyduğunda
bana hangi elinle tuttun elini diye sorduklarında bile cevap veremedim.
Ben senin elini bile tutmamıştım.

Bir kusur değildi bu aksine öyle bi sevgiydi öyle bi aşktı ki korktum.
Elini tutarsam bütün büyünün bozulacağından öpersem uyanıp
benim kötü yüzümü göreceğinden korktum.
şimdi evlenmek üzeresin belkide evlendin..

Ben ise hala yalnızım tıpkı ölüm gibi..
Bir gün yanına geleceğim beni tanıyamayacaksın tıpkı benim şimdi
seni tanıyamadığım gibi..
senin yanında sevgilin olacak benimse yanımda sevgilim dediğim
bir tomar kağıt parçası..
Ne demeliyim seni görünce beni tanıdınmı demeliyim yoksa sarılmalımıyım boynuna?

Belkide boşver demeliyim…