“Elif” karanlıkta oturuyordu..
Bir “Be” bulsa açılacaktı yolu..
Ama sırdı “Be”…
“Elif” sırrın varlığını bile bilmiyordu…
Oysa gelmesi gerekiyordu “Be” nin…
Gelmesi ve ayağına düşmesi “Elif” in…
Her Elif’in yolunu açacak bir “Be” Yaradan bir Yar var ki..
Kelâmını başlatır bir Elif ile…
Cümle içinde Elif’in varlığını hissettirir sabretmeyi bilene…
Elif’i cümleye sevdirir, cümleye Elif’i faydalı kılar…
Kelâm’ını kalbe vahiy kılan bir Yar vardır ki;
Elif’liliğin idrakinde olmayan her yürek için büyük sıkıntılar verir…
Bu, o Yar’in merhametindendir, fazlındandır…
Elif…
Yar’sızlığı seçtiğin gün…
“Be” nin yakınlığına el çevirdiğin gündür…
Aşk’ı anlatan bir cümle başlamaz artık…
Yusuf’un kıssası başlamaz artık…
Karanlık bitmez, kuyudan çıkmaz bir sultan;
Züleyha’nın yüreği aklanmaz aşk’la…
Elif…
Yar’sızlığı seçtiğin gün…
Onulmaz yaralar açılır yüreğine…
Varlığından bîhaber olduğun belde-i ahsen’e…
Artık sen hüzün mevsimini yaşarsın her dem…
İnşirahı dileyen dilin yorulur…
Aşk’ı dileyen yüreğin yorulur…
İnşirahı dilersin her dem…
Zikri özleyen gecelerin şikayetini duyar kulakların…
Dilin damağını özler…
Dilin Yar’in adını özler…
Elif…
Yar’sızlığı seçersen…
“Be” nin yanında olduğunu hissedemezsin…
Aşk’ı anlatırlar sana, vasfının “arayan” olduğunu anlayamazsın…
Girdiğin her sokakta oyalanırsın…
Be’nin sokağına varmaz ayakların…
Aşk’ın sokağına varmaz…
Elif…
Senin cümley(l)e aşk’ı anlatman lazım…
“Be”‘yi bulman lazım…
“Be”‘ ile olman lazım…
Elif…
Aşk hatırına…
Yar’e yakın kıl yüreğini…


Alıntı