Zülfesinden dökülen iksiri içtiğim an,
Anladım sevdasını kıyamdaki Elif’in
Kaç bin melek Elif’çe kıyamdadır göklerde
Kaç bin Elif koruyor, gökleri devrilmekten
Bir Elif etrafında dönüyor cümle âlem
Ve Elif’ler yazıyor, yaralı nice kalem

Dağların hayalinde Elif’çe durmak vardır
Kuşların aradığı Elif’in zülfesidir
Serviler Eli f’çe bir teslimiyet içinde
Eğilir rûzigârın mest eden huzurunda
Balıklar deryalarda kayıp Elif’ler arar
Dalgaların arzusu Elif’çe yükselmektir

Mücerred Elif idi Mecnûn’un aradığı
Elif’i sinesine batırıp yandı Leylâ
Fuzûlî’nin gözünden akan yaş Elif oldu
Elif Elif yükseldi gönüllerden vâveylâ
Saf saf oldu şiirler huzurunda Elif ‘in
Bâkî’nin musallâda son gördüğü Elif’di

Sen ki Elif yazansın, boyunca güzel olan,
Zülfesi zülfün gibi, sevdalar tutuşturan
Bir kere “âh” yazanda, yıldızları yandıran,
Cennette her hûrinin gıbta ile andığı
Ve Elif ‘i yaratan Rabbimin nimetisin
Seni kanlı sineme Elif diye çekeyim

Bir “He” gibi kıvrılıp, seyretsem endamını

Aşkta tıpkı ELİF gibidir isminde gizlidir ama okunmaz
o olmadan da besmele sese gelmez
o her şeyin içindedir hiç bir şeyde görünmez;

Bırak ellerinden içmeyeyim bir bardak suyu..
Bırak gözlerinde sabahlamasın yüreğim..
Uzaklarda bana ait bir cümle ol yeter..

Unutma;

Özlediğim kadar Sen’sin..

Sevdiğim kadar Ben’sin..

Alıntı