Masalımsı Gece

uçurumun kenarında bekledi
demir parmaklıkları sıkıca kavradı
soğuk, parmak uçlarından
mevsimsiz düşlerine yavaşca yayıldı...

rüzgâra değen çıplak gerçekliğini
derin bir nefesle
bıçak gibi yokluğuna çekti
boşluğun saçları düşüncelerine dokundu...

masalımsı gece gökyüzünden
mavi kanatlarıyla dönülmezliğe uçmuştu