kendini hatırlamıyorsun
karanlığa teslim adımların
zehirli kanıyla sürüklerken bedenini
tatmadığın acıyı tadıyorsun
bitecek birazdan çocuk koşmaların
dünlerin gidecek onunla
yalnızlığın sesi düşecek ömrüne
silinmeyecek izi bir daha
savaşarak /olmayandan olduracaksın her şeyi

savrulacak yazlarının sıcağı
karaya sevdalanacaksın
bırakmayacak peşini
arsız gölgesi akşamın
hayat aynandaki yokluğun elleri
çizecek yüzünü durmadan
avazında duracak
çıkmayan sesin / dirilenmeyecek
durmadan kanayacak
durmadan kandıracaksın kendini
inkârda olacak aklın
bir daha asla başını dayayamayacağın
bulamayacağın o diz
anne dizini, hep arayacaksın