Hep bir adım uzağımdasın.
gözlerinde gözlerim;
ellerinde ellerim olsa bile...
imkansızlıklardan kocaman bir set var önümde.
sana gelsem ayrılık olucak, gözünde tükeneceğim,
gelmesem hasretinden öleceğim,
şimdi söle düşlerinde olmadığım yar: ne yapmalıyım?
gelmeli mi , yoksa yaşanılan bu zamanın bu kısmında,
seni tanımadan önceki gibi mi yaşamalıyım.
ahhhhhhhhhh....
zamansız şehirler gibiyim şu aralar,
ne yöne gideceğini bilmeyen bir yolcu,
kocaman bir boşluk...
aklına hüzün ve yalnızlık namına ne geliyorsa işte...
ama...
aması yok işte , bitmeli.
insan bir umut olsun istiyor,küçücük bir ihtimal....
beraberliğe ve senli günlere dair bir umut.
yazık...
sanki birileri bizi bir birimize bağlayan yolları kesmiş.
oysaki sana gelmek , senin sadece benim olduğunu düşünmek oldukça güzel
tıpkı muhteşem notalara sahip bir melodi, bir şarkı gibi.
belki sonraları keşkeyle başlayan cümleler kuracağız , ama olsun.
biz bize verilen rolu oynuyor
sonrada çekip gidiyoruz sessizce...
bana biçilen bu rol senin kollarında bitsin isterdim.
ve ben hep yanında uyanıp ;
son kez gözlerimi kapamak isterdim...
yazık
gitmeme izin verdin
VE BİZ BİTTİK