14 Şubat 2014, 19:23 ·
Kendi Kalemimden Dökülenler
Kalbim artik yanlizliktan örümcek aği, tutan duvar gibi olmuş
Örümcek ağini temizle, bütün kalbimi sevginle
Sar beni sar büsbütün, bedenimi sevginle
Benim kalbim sıkışırdı, sen dara düşünce
Herkes sever, ve herkes bağli kalamaz
Sevgi devamlilik, daima kalmak ister
Sana gelmek için, adımlarimi sayardim
Beyaz en cok, sana yakişirdi
İki duygu arasi da, kalmak duygusuzluktur
Ya seviyorsundur, ya da sevmiyorsundur
Net olmadiği için, yanlizliğiyla gurur duyar
İnsan ya hep der, ya hiç ortasi yok bunun
Unutulmamak diye birsey asla olmadi
Herşey unutulur, herkes unuttur
Umut bir umut, bir ümitti, seni beklemek
Ben bu yok da tektim, kendi capimda yektim
Yazmak da kolay, değildi aslinda
Kendini anlatabilmek , zor olaniydi
Ben bunu da, göze almiştim
Bıkmadan, usanmadan yazmayi
Biliyordum bu acim da, taşimayacakti
Kanayan yaralarimi, yara bandi tutmazdi
Sargi bezi sarmazdi, öyle derindi
Derindeydi dokunma, kanar yaralarim