Eski Yunan'da bir dizesi altı, ikincisi beş ölçülü olan beyitlerle oluşturulan uyaksız şiir. Eleji İ.Ö. 7. yüzyılda İyonya'da ortaya çıktı. Başlangıçta şölenlerde flüt eşliğinde şarkı olarak söyleniyordu. İçerik bakımından ağıtların dışında ahlâk, politika, tarih, efsane, aşk, duygular vb. gibi geniş bir motifler yelpazesinin işlendiği eleji türü, Roma ebediyatında mitoloji ve ağıtların yanı sıra, öncelikle sevgiliye duyulan özlemi dile getirir oldu.

Rönesans döneminde eleji türü yeniden canlandı. Fransa'da Villon ve Ronsard, İtalya'da Tasso ve Ariosto, İspanya'da Lope De Vega, elejiyi yaygınlaştırdılar. 18. yüzyılda önce İngiltere'de Milton, Goldsmith, Young ve Gray, sonra Fransa'da A. Chénier, Almanya'da Klopstock, Goethe, Schiller ve Hölderlin ile doruğuna ulaştı. 19. ve 20. yüzyıllarda eleji türünde yapıt veren şairler arasında özellikle Grillparzer, Mörike, Shelley, Tennyson, J. Ramon Jiménez, Garcia Lorca, Rilke sayılabilir.