Nihayetinde Affetmiyor Sevda...


Baharın ortasında kış yaşatansın
yorulmuş bir ömrün körlüğünde kaybedilmiş bir siluet
sebepsiz heba edilen hayalleri anımsarken beynim
elim kolum bağlı üzerime çöreklenen bir eziyet
tenimde harcanmış hayat
umudumda yaşama dair ne varsa söküp koparan
azılı bir cellatsın...


’Ölüm dahi olsa , her gidişin bir dönüş saati vardır’ umuduyla ...

Parmaklarımı geçirip hüzün kırığı saçlarıma
sensizliğimle göçüyorum senden
adın takılırken genzime düğümleniyor masum ağıtlar
dudaklarımın yaralı yanına inen yabancı bir lehçeyle ağlıyor ahlar
derdimi alıp sırtıma örselenmiş adımlarla yürüyorum uzaklara...


Keskin bir hasret yokluyor solumu
kalemler bile kıyamıyor yetimliğimi sahiplenmeye
acıyan ellerim izin vermiyor son kelâmla seslenmeme
nihayetinde affetmiyor sevda !


Sen iyisi mi
kuytu bir köşede aklına geldiğimde
mülteci gözlerine yaşlar oturunca
duy içimde hapsedilen duyguları...


’Ben bu hayatta , en çok seni sevdim’...


elysa