Vehb b. Münebbih (r.a) şöyle der:

“Allahu Teâlâ (c.c), iblise emretti; Rasûlullah (s.a.v)’a gitmesini, kendisine soracaklarının tümüne cevap vermesini söyledi. Rasûlullah (s.a.v)’a geldiği zaman ihtiyar suretindeydi, elinde ucu demirli bir bastonu vardı.

Rasûlullah (s.a.v) ona sordu:

– Sen kimsin?

“Ben iblisim” deyince; Rasûlullah (s.a.v) ona tekrar sordu:

– Niçin geldin?

Bunun üzerine iblis şöyle dedi:

– Allah Teâlâ sana gelmemi, bana soracaklarının hepsine cevap vermemi emretti.

Bunun üzerine Rasûlullah (s.a.v) şunu sordu:

– Ya Mel’un! Ümmetimden ne kadar düşmanın var?

“On beş tanedir”, dedikten sonra devam etti:

1- Sensin.

2- Âdil idarecilerdir.

3- Mütevazi zengindir.

4- Doğru sözlü tüccardır.

5- Allah’tan korkan âlimdir.

6- Nasihat eden mümindir.

7- Merhametli kalbe sahip olan mümindir.

8- Tevbesinde sabit kalan tevbekârdır.

9- Haramdan sakına kimsedir.

10- Daima abdestli gezen mümindir.

11- Çok sadaka veren mümindir.

12- İnsanlara karşı güzel huylu olan mümindir.

13- İnsanlara faydalı olan mümindir.

14- Daima Kur’an okuyan hafızdır.

15- İnsanlar uykuda iken, gece namazına kalkan kimsedir.

Bundan sonra Rasûlullah (s.a.v) sordu:

– Ümmetim içinde arkadaşların kimlerdir?

“On kişidir”, dedi, şöyle anlattı:

1- Zalim yöneticiler.

2- Kibirli zenginler.

3- Aldatan tüccarlar.

4- İçki içenler.

5- Şarkı söyleyen kadınlar.

6- Zina edenler.

7– Yetim malı yiyenler.

8- Namaza ağır davranan kimseler.

9- Zekata engel olan kimseler.

10– Uzun emelli olanlar.

İşte bunlar benim arkadaşlarım ve kardeşlerimdir.

Kaynak: Tenbîhü’l-Gâfilîn, syf. 715-716