Bir varmış, Bir Yokmuş .

Bende bir anımı paylaşayım. Kaç yıl oldu hatırlamıyorum, 3.sınıfı gidiyorum işte. Yaz tatiline girdik falan. Amcam rahatsız o dönmeler İstanbul/Bakırköy de yatıyor. Teyzemde o dönemde İstanbul'da ikamet ediyor. Hem amcamı ziyaret edicez, hemde bir müddet teyzemlerde kalıcaz. Neyse gittik istabul'a. Bu arada benim İstanbul'a 2. gidişim. İlk gidişim kuzenimin doğumun ( teyzemin kızı ) olduğunda gitmiştim. 5 yaşındaydım ama o zaman. Her neyse konumuza gelicek olursak teyzem'de Küçükköy de oturuyor . Geldik , ertesi gün amcamı ziyarete gidicez Bakırköy'e. Kuzenim Büşra'da bizle gelmek istedi, tam evden çıkıcaz tutturdu örgü şapkam ve çantam diye. Onlarda kuzenimin amcasının kızı Sibel'deymiş. Kuzenimin yaşı küçük o zamanlar 4 yaşında filan. Almadan gitmem diyor başka bişey demiyor. Neyse teyzem tamam git çabuk al gel dedi. Bu seferde tutturdu Soner Abim'de gelsin. Ben hiç istekli gitmemiştim.Ne yalan söyleyim.Başıma gelicek varmış zaten.Neyse çıktık yola, bir sürü ara sokaktan geçtik gittik, çok karmaşık bir semt, hep mahalle arası, kuzenim orda yaşadığı için biliyor yani her yerini o yaşına rağmen. Her neyse amcasının evine geldik, kuzenim çaldı zili, amcanın hanımı direk büşra'yı eve aldı. Tam bende giricem bu kim diye sordu Büşra'ya. Oda dedi Gülümser Teyzemin oğlu. Beni tanımıyormuş, eve almadı . Halbuki o kadın Annemin Öz Amcasının Kızı. Nasıl tanımadıysa onuda bilmiyorum. Neden almadığını sonradan öğrendik. Büşra'ya soru soruyormuş annen benim hakkımda konuşuyormu diye, laf alıyormuş kızın ağzından . Bende büyük sayılırım, kafa basıyor hiç yoktan, böyle böyle şeyler sordu der diye beni eve almamış. . Her neyse ben dışarda bekliyorum, bekliyorum, bekliyorum kız çıkmıyor. Dedim ben bulurum evi ayrıldım ordan. Lan arkadaş dön dolaş aynı yer. Her yer birbirine benziyor. Bulamadım bir türlü teyzemin evini. Az buçuk panik oldum yalan yok, ama ağlamadım tabiki . Baktım çocuklar yakar top oynuyor sokakta. O zamanlar tablet tarzı şeyler yok tabi. Bütün çocuklar sokakta. 90'larda çocuk olmak ayrıdır zaten, öhöm öhöm neyse . Sordum; dedim Sibeller nerde oturuyor. Kardeşi var Rabia o mu ? diye sordular. Evet dedim. Neyse beni yine o evin önüne getirdiler. Bekliyorum ... Bekliyorum... Arkadaş yok kuzen bi girdi eve çıkmıyor. Zilide çalamıyorum kadın laf eder tersler diye. Annemde beni almadan amcamı ziyarete gider diye bir ümit yine ayrıldım bulurum belki diye. Nasıl cesaret varsa artık bende .. Bi çıktım abi, bu sefer o sokakta oyun oynayan çocukları da bulamadım iyi mi ? Dön , dolaş, turla yok. Küt kayboldum. Yine ağlamadım, ama tırstım yani. Sonuçta ilk okula giden bir çocuktan bahsediyoruz. Neyse baya dolaştım, çıkaramadım evi. Bir tane kömür satan bir dükkana gittim. Dedim amca ben kayboldum. Neyse oturdum oraya. O zaman Telefon Rehberi var, benim yaşımdakiler az çok hatırlamıştır. Eniştemin adını soy adını sordular, mahalle olarak bakacaklar rehberden, arkadaş heyecandan mı diyelim, yoksa korkudan mıdır bilmiyorum soy adını hatırlayamadım eniştemin.Çalıştığı yeri söylüyorum ama soy adı gelmiyor aklıma. Sonra o muhiti iyi bilen birini getirdiler, bana mahallenin adını soruyor. Bilmiyorum dedim, bilsem amca sora sora kendim bulurdum dedim. Ağzımda iyi laf yapar o zamanlarda . Neyse ordan ekipler almaya geldi beni arabayla. Karakola gittim. Oturdum baya orda. Komiser odasına çağırdı konuşuyor benimle. Oda sorular sormaya başladı kimsin , necisin , nerden geldin filan. Bende anlattım ne varsa. Oda soruyor mahallenin adı ne veya apartmanın adı ne. Bilmiyorum amca dedim, ben ilk defa geldim İstanbul'a. Ordaki amcalarda sordu, bilsem kendim bulurum zaten dedim komisere de. Onada laf ağır geldi her halde, sende bir b*k bilmiyosun dedi, benim oğlanı annesi bizim evden salıyor kendi geliyor diye azarladı beni. Babam Adalet Bakanlığın da çalışıyordu. İş yerinin telefon numarasını verdim, aradılar. Dediler böyle böyle kişinin çocuğu kayıp, şu an karakolda . Anne/Babasını bulamazsak otobüs ile memleketine göndericez diye söylediler. Neyse ben çıktım odadan, koridorda oturuyorum, tesadüf Babamla Teyzem o karakola geldiler. Nasıl sevindim ama . Belli etmiyorum ama erkeklik gururu var ya hani . Sonra aldılar taksiyle eve getirdiler beni. Annem merdivenlere oturmuş ağlıyor, gözler kan çanağı. Bana bir sarılış sarıldı, dedim hergün kaybolsam keşke o derece . Mahallenin çocukları da mahalle mahalle beni arıyomuş. Küçükköy' de GaziOsmanpaşa'ya yakınmış sanırım, orasıda pek tekin yer değilmiş, oralara gitmiştir diye oraya kadar gitmiş çocuklar. O dönemde hatırlayanlar vardır, Organ Mafyası çok yaygındı. Milletin aklına direk o gelmiş zaten. Büşra'da teyzemden az dayak yememiş, sırası gelince hala konuşuruz . Böyle trajedik bir hikayem var .. İStanbul fobim her daim vardır