Savasin en kanli günlerinden biri. Asker, en iyi arkadasinin az ileride kanlar içinde yere düstügünü gördü. Insanin basini bir saniye bile siperin üzerinde tutamayacagi ates yagmuru altindaydilar. Asker tegmene kostu:
- "Tegmenim, firlayip arkadasimi alip gelebilir miyim?"
- "Delirdin mi?" der gibi bakti tegmen.
- "Gitmeye deger mi? Arkadasin delik desik olmus. Büyük olasilikla ölmüstür bile. Kendi hayatini da tehlikeye atma."
Asker israr etti.
Tegmen:
- "Peki," dedi.
- "Git o zaman."
Inanilir gibi degildi. Asker o korkunç ates yagmuru altinda arkadasina ulasti. Onu sirtina aldi kosa kosa döndü. Birlikte siperin içine yuvarlandilar.
Tegmen, kanlar içindeki askeri muayene etti. Sonra onu sipere tasiyan arkadasina döndü:
- "Sana hayatini tehlikeye atmana degmez, demistim. Bak hakli çiktim. Bu zaten ölmüs."
- "Degdi tegmenim," dedi asker hiçkirarak.
- "Gene de degdi, çünkü yanina ulastigimda henüz sagdi. Onun son sözlerini duymak dünyaya bedeldi benim için. `Gelecegini biliyordum Hasan`, diyordu arkadasim... `Gelecegini biliyordum!..`"