
gözlerin diyorum sevgili
gözlerin
çocuklar oynardı sığıntı bakışlarında
ben milyon kere hapsolurdum sana
dün

uzun ve çabuktur ışığın
kendini savunan eşkiyadır sözlerin
efkarlıdır gözlerin
bugün pazar
bahanesiz günler diliyorum sana
ilk öpüşü gün’eşinin
gün çoktan aydın ve uyanmış olmalı gözlerin

yüzümü vedayla yıkadığın günden beri
mahzundur intihar eden sabahlar bana
gözlerin gelir sonra aklıma
içimin yılkıları koşar sana
ormana koşar gibi
dörtnala/sana
sevgili

baldırı çıplak düşlere konuk oluyorsun ya yine
hiçbir şey sormadan ve çalmadan kapıyı
tılsımlı bir su içmiş gibi oluyorum
yalnızlığıma küsüyorum
omzumu öpüyorsun
kuş oluyorsun
vahşi bir kısrak
sakladığım adını arıyorsun
tinimde aşk izin var diyorum
susuyorsun
seni konuşurken bildim en çok
uykunun anasını satmış bir eşkıya gibi sevgili
artık
gözlerimin ayarı bozuluyor her kelamında
içimden geçenleri söylemek istiyorum
adını fişliyorum bilmediğin kadar
tam şu tarafta
sol yanımda ağır bir hasret kanser oluyor
gözlerimde yaban çiçekleri açıyor
bana öğret sevgili
sensizliğin voltasını atmayı
yaşamayı umut etmeden
ve ağlamadan bakabilmeyi
ki tenhadır geceler
utangaç ve ölü...
gözlerin diyorum yine
gözlerin
dipsiz kuyularda öldüğüm
uçurum boylarında açtığım kır menekşesi
el değmişliğim
dirhem dirhem çılgınlığım

inzivaya çekilmiş hayallerinle b’ak bana
ağırım kendime bir kurşun gibi
gözlerim yetim çocuk
el yordamı ümitlerim

gücendi bize o kuşlar
beyaz bir mendil avuçlarımda
terlemeden ölüyor bak begonyalar...
Duru Cansuyu
Resimleme : Gülfem

5Beğeniler







Normal