Evet öfke sağanak bir yağmur gibi etrafı ıslattığı da mahsülleri de mundar ettiği de doğru.
Ama sonra güneş açınca gökkuşağı çıkıyor.Renklere dalıyorsun ama uzaktan gök gürültüsü geliyor sanki.
Tekrar yağmaktan korkuyorsun.
Öfkesini kontrol edebilen insanlara hayranım ben çok zor yapıyorum bunu.
Kollarım yoruluyor ve duman merdivenlerden kendi çıkıyor ardımdan geliyor.
Ama arada merdiven boşluğundan kafasını uzatıp annemler geliyor mu diye bakmayı ihmal etmiyor.
Hangi beyinsiz kediler nankördür demiş
Başkalarının hak ettiğimi düşündükleri şeyleri ben bir çırpıda elimin tersiyle ittim. Hep erteledim ya da "henüz hak etmiyorum" dedim. Kime göre ve neye göre olduğu tartışılır ama ben bir kere vazgeçtiğim hayale bir daha sokulmadım parmak ucumla dahi. Bana göre artık o başkası tarafından hayal edilmiş ve çoktan hayatında gerçekleşmek suretiyle yer almıştı. Neden artık bana ait olmayan bir hayalin peşinde koşacaktım ki? Evet duygusaldım ama asla hayalperest değil. Bu zamana kurduğum hayaller hayat planı niteliğindeydi ve yapabileceksem tahayyül etmiştim. Babamın benden ara sıra akıl almasının sebebi de bu ya. Çünkü o salt hayalperest hatta annem "Bu adam hiç büyümeyecek." der. Yani hem duygusal hem de realist olmak ve bunun dengesini iyi ayarlamakmış büyümek. Ve ben ne zaman büyüdüğümü gerçekten hatırlamıyorum. Aniden vazgeçtiklerimden pişman olsam da düşünerek vazgeçtiklerim için içimde nisyandan başka birşey oluşmadı.
Hatta zamanı geldi onlar "iyi kilerim" oldular. İyi ki vazgeçmişim dedim. Yoksa şöyle şöyle olurdu derdim..
Bir de şarkı bırakayım sözlerimin arasında. An itibariyle bu hatunu dinliyorum. Sesi zihnimi hiç yormadığı gibi düşünmeye de sevk ediyor sözleri. Bana iyi gelenlerden.
Zaten bazı insanlar meşhur olmasın vaha gibi kalsın ve ben keşfettiğim için tadına sayısız varayım isterim. Bu birçok şeyde böyle. Bencillik değil de bazı şeylerin kişisel olmasını severim. Mesela birinin bir şarkıyı benden duyup o şarkıyı zihninde beni düşündüğünde canlandırması beni çok mutlu eder.
Keza bende başka insanlardan böyle şarkılar kapmak ve onları onlara has bir "içimdeki şarkılar senfonisinde" anmak gibi küçük mutlulukları severim. Başüstünde de taşırım böyle şeyleri.
Evet realizmle sentezlenmiş bir duygusallığın en temel taşı "küçük şeylerle mutlu olmayı bilmektir."
Hemen hayal kurmamış hem de duygularına set çekmemiş olursun..
Bu kadar saçmaladığım da yeter.Sadece bugün kendimi alışık olmadığım bir duygu silsilesi içerisinde buldum o yüzden buraya boca etmek istedim.
Bir de resim bırakayım ve susayım.
Konu Nyenaira tarafından (10 Mart 2017 Saat 00:34 ) değiştirilmiştir.
Penia.
271Beğeniler
Cevap: Düş Çürükleri 
Normal
