Pardon! Kim, ben mi?

Ilkokula başladığım ilk gün hiçbir heyecan yoktu bende. Belki de bitmeyecek bir serüvene başladığımdan haberdardım bir şekilde, kim bilir? İlk sabahı hatırlıyorum, annemle beraber gitmiştik okula. Halbuki gelmesini istemiyordum ne o çocuk gibi? Her ne kadar 7 yaşında olsamda bir ağırlığımız var mahallede, bize yakışmaz. Ama dinletemedim tabi takıldı peşime. Sınıftan içeri girdim baktım herkes annesiyle gelmiş, iyi dedim sırıtmam bu ortamda gittim oturdum sırama. Sonra kel kafalı biri geldi gülesim tuttu beni, öğretmenimmiş. “Tüm veliler dışarı” dedi, diğer tüm çocuklar ağlamaya başladı anlam veremedim. Benim gibi bir iki tane daha vardı dexter ruhlu kardeşlerim, zaten ilerleyen yıllarda onlar okuldan atıldı ben bi şekilde bugünlere kadar geldim. Okula başlamadan önce peder bey çekti beni karşısına “herkesle arkadaş olma, iyi arkadaş edin, herkesle konuşma, öğretmeninin sözünden çıkma ” tarzında tavsiyeler vermişti, bende büyük sözüne itimat eden bir insan olarak dinledim tabi. Okulda geçen bir kaç günün ardından millet yavaş yavaş alıştı ortama birbirleriyle konuşmaya falan başladılar, bense soğuk kanlılıkla atlatmıştım zaten o evreleri tak diye aşık oldum hemen bir kıza. -Ki 4.sınıfta bu duyguyu yaşattığı için kendisine borçlu olduğum güzel kişiliktir kendileri.- Bir gün hoca geç kaldı bizde bahçede meyve suyunu yudumluyoruz sevdiğimle. O sıra nedendir bilmem bi ara tek başıma gittim kantine döndüğümde bahçede kimse yoktu koşa koşa çıktım sınıfa hoca sınıfa gelmiş derse başlamış bile, beni görür görmez yapıştı kulağıma. Neymiş geç kalmışım. Ulan sen de yoktun ben senin kulağına yapmıştım mı anasını satayım, diyemedim tabi hep içimde kaldı. O gün ödev varmış bir de bende “evde unuttum” dedim yapıştırdım klişeyi, bir klişede hocadan “kendini de unut bundan sonra” dedi daha dumanı üzerinde kulağıma yapıştı bir daha. O gün hayatımda ilk defa biri kuvvet uygulamıştı üzerimde, ağlamadım sevdiğim bakıyordu paşa paşa gittim oturdum sırama. İçerlemişim o günü, babamın bana okula başlamadan önce verdiği tavsiyeleri uygulamaya başladım o günden sonra. Bundan sonra ödevi değil kendimi unuttum, teneffüslerde bile ayrılmadım sıramdan, kimseyle doğru düzgün arkadaş olmadım hiçbir kıza yanaşmadım bir daha. Bu tavsiyeler sayesinde başım belaya girmedi derslerde başarılı oldum ama insanlardan uzaklaştım, sözden çıkmayan kendini dinleyemeyen bir insan oldum. Küçük bir çocuğa tavsiye verirken açık konuşmalısınız, ben o gün kendimi kaptırdım bir yalana hala kendimi değiştirebilmiş değilim. İçe kapanık bir insan oldum. Bir yanım pencereden gökkuşağını seyrederken bir yanım gökkuşağının sonunda ki hazineyi bulmak istiyor hala ama cesaretim kırılmış bi kere. O günün etkileri büyük oldu bende ve ben hala o gün unuttuğum kendimi aramaktayım. Babana bile güvenmeyeceksin bu devirde. Eyvallah.